|
Um
1720 hom’s mi ois neichs Haus
in da Armau aus Bama aufg’richt,
Pauliguat – noch mein Baua – hom
mi d’Leit g’nennt.
Um
d’ Jahrhundertwendt,
san vü bei mia üba Türschwella
g’rennt.
wei mein Baua homs Burgamasta g’nennt!
Do is bei mia am Hof s’Gschick von da
Gmoa ogrennt!

Dan
hod da oida Kaisa an Kriag ausg’ruafn
und mein Baua dazu g’ruafn.
Hoam kumma is da Baua nimma,
mei Hab’ und Guat wurdt g’schwindt
g’ringa.
Auf d’Joar wurds imma schlimma!
Auf
amoi san narische Stoderer kumma,
hom mi g’segn und glei g’numma.
Ans
Gwöli und an an Kölla hom’s
docht,
d’Nochboarn hom olle nua g’locht.
G’hacklt
homs vü – a ganz a neichs Gfüh!
Ausagschnittn homs ma den wund’n Teu,
g’mocht homs mi fost wia nei!
Zimmerleit
hom gmocht die neichn Teu
und Scheitln aufgschlicht.
s’’Gwöli und in Stodl hom d’Maura
gricht,
da Blechbiaga hots Doch dicht!
Jetzt
bin i herg’richt und a Gedicht,
a jeda kennt jetzt mei G’schicht!
|